Menu
11-06-2021

Door openheid kan er iets veranderen

In de zomer van 2020 lopen de spanningen bij Desirée (16) en haar ouders hoog op. Er is zoveel strijd tussen hen dat Veilig Thuis moet worden ingeschakeld. Na een raadsonderzoek wordt geadviseerd een MDFT-traject* te volgen bij Timon. Moeder Mascha: ‘We zagen dit echt als een laatste kans. Als het niet zou werken, zou Desirée aangemeld worden voor pleegzorg.’

Die uitspraak van Mascha is geen loos dreigement: het gaat op dat moment écht niet meer. Vader Rinus: ‘De sfeer bij ons thuis was… nou… niet optimaal… Desirée deed waar ze zelf zin in had. Ze kon enorme woedeaanvallen hebben. Ik werd dan voor van alles en nog wat uitgemaakt.’ Desirée: ‘Niks boeide me. Het was wel prima om thuis te zijn, maar het liefst was ik bij mijn vrienden. Daar vond ik gezelligheid. Het was voor het eerst dat ik echt bij een groep hoorde.’ Mascha: ‘Op de basisschool en ook de eerste jaren op de middelbare school was Desirée altijd een buitenbeetje.’ Desirée: ‘Deze groep was een groep van buitenbeentjes.’ Dat Desirée eindelijk het gevoel had ergens bij te horen, klinkt positiever dan dat het in werkelijkheid was. Verschillende mensen binnen de groep houden zich bezig met criminele activiteiten. En onder invloed van haar nieuwe vrienden begint Desirée drugs te gebruiken.

Een laatste kans
Ook op school gaat het niet goed en de ruzies tussen Desirée en haar ouders worden steeds heftiger. De gesprekken die Desirée voert met psychologen en coaches hebben weinig effect. De verwachtingen bij de start van het MDFT-traject zijn daardoor niet al te hoog. Desirée: ‘De eerste gesprekken met therapeut Marianne vond ik tien keer niks. Ik was totaal niet gemotiveerd. Maar nadat we ongeveer drie keer bij elkaar waren geweest, merkte ik dat dit anders was dan eerdere hulp. Het ging niet alleen over mij, maar ook over mijn ouders, over hun rol.’

MDFT-therapeut Marianne legt uit: ‘Het werken met het hele systeem is kenmerkend voor MDFT-therapie. Iedereen in het gezin moet aan de bak. Daarnaast worden er vaak ook andere partijen bij de therapie betrokken. Dat kan een docent zijn of een sportcoach. In het geval van de familie van Desirée werden er gesprekken gevoerd met de wijkagent erbij. MDFT is behoorlijk intensief: een half jaar lang zijn er minimaal twee afspraken per week. Gesprekken en enactment (het uitspelen van lastige situaties) wisselen elkaar af. Daarnaast krijgen de gezinsleden soms ook opdrachten die buiten de sessies uitgevoerd moeten worden. Zo kregen Desirée en haar vader de opdracht om samen iets te ondernemen waarbij ze ook daadwerkelijk met elkaar in gesprek konden gaan. De grote uitdaging voor Mascha, Rinus en Desirée was om écht naar elkaar te luisteren: welke boodschap zit er onder datgene wat gezegd wordt? Hoe geef je aan wat je wensen zijn, wat je lastig vindt en wat je nodig hebt?’.

Nieuwe inzichten
Door de gesprekken met Marianne krijgen Mascha en Rinus meer inzicht in het gedrag van hun dochter én in dat van zichzelf. Rinus: ‘Als ik nu bijvoorbeeld boos word, weet ik dat het mij helpt om eerst tot tien te tellen.’ Mascha: ‘We begrijpen denk ik beter waar de angst, stress en boosheid bij Desirée vandaan komt. We herkennen patronen. We zien dat er heel veel druk ligt. Niet alleen bij Desirée, maar bij alle jongeren. Ze moeten zoveel, ze zien zoveel: de wereld is zo snel geworden.’ Ook Desirée is veranderd door de therapie: ‘Voel ik boosheid opkomen dan ga ik weg uit de situatie. Ik heb ook geleerd om dingen meer te bekijken door de ogen van een ander. Ik ben rustiger geworden, minder gestrest.’ Mascha: ‘Desirée kan beter aangeven wat er in haar omgaat. Dan zegt ze bijvoorbeeld: ‘Ik weet het even niet meer. Mijn hoofd zit nu te vol.’

Een eerlijk verhaal
De familie vindt het belangrijk om open te zijn over wat er bij hen speelde én over wat hen geholpen heeft. Mascha: ‘Als je de moeilijke dingen stil houdt, gaat het je van binnen opvreten. Door openheid kan er iets veranderen. Wij zaten samen in een heel vervelende situatie, maar nu redden we het aardig. Natuurlijk: er is nog steeds wel eens boosheid, het kan nog wel knallen, maar veel en veel minder dan eerst. En het escaleert niet meer. In ons laatste gesprek is er met Marianne bovendien afgesproken dat we haar altijd mogen bellen of appen als we lastig zitten. Dat idee, zo’n vangnet, geeft echt rust.’

Vleugels
Niet alleen Desirée en haar ouders, ook therapeut Marianne is onder de indruk van de manier waarop de familie een omslag heeft gemaakt. Marianne: ‘Tijdens één van de therapiesessies gebeurde er iets wat naar mijn idee symbolisch is voor de weg die Desirée en haar ouders hebben afgelegd. Rinus en Desirée waren die dag samen een stuk wezen wandelen. Onderweg vonden ze een vogeltje. En, toeval of niet: diezelfde middag vloog er bij mij een vogeltje tegen het raam. De vogeltjes maakten een harde klap.

Maar nadat we de vogeltjes voorzichtig in onze handen hadden genomen, hebben we beide vogeltjes ook weer zien wegvliegen. Desirée en haar ouders waren gewend om op een harde manier met elkaar te praten, met een knal binnen te komen. Door de gesprekken hebben ze het gedurfd om ook hun veel zachtere binnenkant te laten zien. Wat zij -en wij uiteindelijk natuurlijk allemaal- willen, is gewoon gezien, verzorgd en geliefd worden. Het is een voorwaarde om je vleugels uit te kunnen slaan.’

ingekooimanfotografie-fam-boone-25
Timon Centraal Bureau
Bezoekadres Postadres Centraal bureau: 030 - 694 00 70
Laan van Vollenhove 3209 Postbus 462
3706 AR Zeist 3700 AL Zeist
Copyright Timon 2021 Privacy Cookies Disclaimer Webmail