Menu
09-05-2022

‘Jeremaya heeft me gered’

“Het pijnlijkste dat ooit in mijn leven is gebeurd. Ik ging echt helemaal kapot.” Als Rowencia (21) vertelt over de uithuisplaatsing van haar zoontje Jeremaya (2) komt het verdriet en boosheid weer naar boven. Zeven maanden woonde Rowencia ’s zoontje niet thuis, maar via netwerkpleegzorg van Timon bij zijn oma. Inmiddels is de peuter weer thuis.

“Ik woonde nog bij mijn moeder toen ik zwanger raakte. In die tijd was ik een heel andere Rowencia. Soms was ik twee dagen weg van huis en liet ik niets van me horen. Ik hield geen rekening met anderen en leidde een beetje een studentenleven: drinken en djonko’s roken met vrienden. Ik had geen doel. Ik zei altijd dat ik naar het buitenland wilde, maar je moest me niet vragen hoe.”

Dan wordt Rowencia zwanger. “Ik schrok heel erg. Wat ging ik nu doen? Tegen de vader van Jeremaya zei ik, dat ik er niet klaar voor was. Ik was nog maar 18. Maar hij zei dat we het samen zouden doen.” Rowencia besluit de baby te houden. “Als ik er nu op terugkijk, dacht ik er veel te licht over, alsof het een huisdier was. Je geeft een baby eten en het slaapt. Dat je een band moet opbouwen en aanwezig moet zijn voor een kind: ik had geen idee.”

Geslagen
Tijdens de zwangerschap loopt de relatie met de vader van haar kindje mis. “We kregen steeds ruzie. Dat ging echt helemaal zuid. Hij heeft me op straat in Amsterdam West geslagen en geschopt. Jeremaya was bijna doodgegaan. In het ziekenhuis zeiden ze dat ik geluk had, dat hij nog leefde. Zo kwam Veilig Thuis in beeld en begon het drama rond de zwangerschap. De vader van Jeremaya wilde de navelstreng doorknippen bij de bevalling. Van mij mocht hij wel bij de bevalling zijn, maar na wat er gebeurd was, wilde ik niet dat hij dat koord doorknipte. Wekenlang gingen er mailtjes tussen hem en zijn ouders, Veilig Thuis en mijn moeder. Uiteindelijk hoefde het van hem helemaal niet meer.

Gelukkig kreeg ik twee maanden voor de bevalling een huis. Met mijn dikke buik ben ik - trap op, trap af - samen met vriendinnen verhuisd.

De bevalling ging best wel goed. Jeremaya’s hartslag ging na een tijdje wel naar beneden. Zijn navelstreng zat om zijn hals, maar hij hoefde niet in de couveuse. Ik zag vooral een schattige baby. Het was een mooie ervaring.”

Op mijn dak
“Na de bevalling wilde ik even rust, maar de tweede week kreeg ik Veilig Thuis en een jeugdhulporganisatie alweer op mijn dak. De vrouw van die jeugdhulporganisatie wilde direct video opnames maken. Ze zei ook ‘waarom ga je niet wandelen en sporten?’ Ik had de hele zwangerschap al zitten stressen, ik wilde gewoon rust. Er was geen begrip voor mij. Toen heb ik me helemaal afgesloten, niet wetend dat ik last had van een postnatale depressie. Ik wilde dat ze me alleen lieten met de kleine.

Daarna belde Nora* van de gemeente Purmerend. Zij was van preventieve jeugdbescherming en wilde gewoon met mij praten. Ze was heel direct en zei ‘het gaat niet zo goed, hoe voel je je?’ Ik vond het zo fijn dat ze dat vroeg. Ik stortte helemaal in. Ik heb toen gezegd dat ik Jeremaya wilde houden, maar dat ik ook voor het eerst op mezelf woonde. Ze zei ook dat ik moest kiezen: of ik tiener wilde zijn of moeder.

Daarna kwam er een vrijwilliger, een buurtmoeder waar Jeremaya wel eens naar toe ging. Dat ging na een tijdje fout. Ik ging naar een afspraak met Nora* om te bespreken wat de volgende stappen waren en aan haar gezicht zag ik dat er iets niet klopte. Ze hadden punten verzameld over mij. Ik zou geen medeleven tonen met Jeremaya en hem verwaarlozen. Daarom mocht hij niet meer thuis wonen. Die uithuisplaatsing voelde heel onterecht. Ik had het gevoel dat er niet naar me geluisterd werd. Ik barstte in huilen uit en reageerde explosief. Ik luisterde niet en leek daardoor schuldig. Dat heeft niet geholpen.”

Oma wordt pleegmoeder
Vanaf dat moment woont Jeremaya niet meer bij Rowencia. “Je raakt alles kwijt en mag zelf niet alleen met hem lopen. Ik schaamde me. Ik mocht wel zelf kiezen waar hij naartoe ging en gelukkig mocht mijn moeder pleegmoeder zijn bij Timon. Vanuit de Surinaamse cultuur kijken we naar pleegzorg als de boeman. Die pakken je kinderen af, maar door pleegzorgbegeleider Mariël leerde we dat je pleegzorg ook kunt inschakelen als het even niet goed gaat of als je bijvoorbeeld een burn-out hebt. Kinderen kunnen zelfs alleen naar pleegouders gaan om te spelen. Daardoor krijgen ouders weer ademruimte. Het boemanverhaal in mijn hoofd veranderde. Ik ben zo blij dat mijn moeder me dit heeft gegund.

In die maanden dat Jeremaya bij mijn moeder woonde, ben ik echt gegroeid. Ik heb een keuze gemaakt: ik wilde moeder zijn. Ik had de tijd om te werken aan mezelf. Bij mij had Jeremaya geen regelmaat en duidelijkheid. Daar was ik niet goed in. Hij wilde op een gegeven moment niks van mij en bouwde een emotionele band op met mijn moeder. Ik dacht dat ik die band ook had, maar die band was anders.

Ik kreeg hulp en ben gaan werken aan een stappenplan: werken aan de emotionele band, interactie met Jeramaya, boekjes voorlezen, meer met hem praten, schema’s maken, aangeven wat ik wilde en afspraken nakomen. Bij elke stap kreeg ik hulp. Als ik afspraken nakwam, kwam er steeds een stap bij. Zo bouw je aan vertrouwen en aan de band.”

Wijkagent
“Ik ben ook verder gegaan met school. Dit jaar doe ik examen Sport en beweging. Daarna wil ik naar de politie academie. Ik wil heel graag wijkagent worden in Amsterdam of Rotterdam.

Tegen andere meiden zou ik zeggen: accepteer hulp en stel je open. Communiceer goed en geef aan dat je wilt weten wat de stappen zijn. Ik voel me nu veel sterker en rustiger. Ik kan samen met Jeremaya dingen doen en ik zie dat hij geniet. Jeremaya heeft mijn leven echt veranderd. Hij heeft me gered.”

* De namen zijn om privacy redenen gefingeerd

ingekooimanfotografie-8
Timon Centraal Bureau
Bezoekadres Postadres Centraal bureau: 030 - 694 00 70
Laan van Vollenhove 3209 Postbus 462
3706 AR Zeist 3700 AL Zeist
Copyright Timon 2022 Privacy Cookies Disclaimer Webmail