Menu

Bagage

Dat veel pleegkinderen de nodige bagage met zich mee dragen, dat weten Kitty en Evert-Jan wanneer ze zich in 2016 aanmelden als pleegouders. Toch moeten ze wel even slikken als hen verteld wordt wat de broertjes Romano en Tony al op jonge leeftijd hebben meegemaakt. De kans dat zij zich zullen ontwikkelen tot twee gezonde, gelukkige kinderen lijkt minimaal...

Drie jaar oud is de kleine Tony, als hij samen met zijn grote broer Romano van acht bij Kitty en Evert-Jan komt wonen. Kitty: ‘Tony werd uit huis geplaatst toen hij nog een baby was. Na twee plekken waar het om verschillende redenen niet werkte, kwam hij bij ons. Ik was zijn vierde mama… Er werd tegen ons gezegd dat het niet veel met hem zou worden. Het enige wat wij hem moesten bieden was bed, bad en brood. Toen we dat hoorden, dachten we: dit kunnen wij niet.’ Evert-Jan: ‘Het klonk heftig, maar we wilden niet gelijk nee zeggen. Dat zit niet in onze aard.’

Op straat
In de periode dat Tony in verschillende pleeggezinnen woont, zwerft Romano met zijn moeder door Italië, op de vlucht voor Jeugdzorg. Hij leeft op straat, leert hoe hij moet bedelen en stelen, tot hij in het voorjaar van 2016 naar Nederland wordt gehaald. Hoe vol Romano zit met alles wat hij gezien en meegemaakt heeft, wordt al snel duidelijk. Evert-Jan: ‘Zodra we met z’n tweeën waren, begon hij te vertellen. Over zijn moeder, over slapen onder een brug, over je moeten wassen in zee.’ Kitty: ‘Tot tien tellen kon hij niet, maar hij kende wel de ins en outs van het criminele circuit’. Evert-Jan: ‘De verhalen die Romano vertelde, heb ik opgeschreven voor later. Hij heeft in zijn eerste jaren zoveel heftige dingen meegemaakt… hoe dat is, wat dat met iemand doet: daar kunnen wij ons geen voorstelling van maken.’

Grote veranderingen
Waar Romano zich vanaf dag 1 op Evert-Jan richt , trekt Tony vooral naar Kitty. Kitty: ‘Tony klampte zich letterlijk aan mij vast en na drie dagen was ik verliefd… Een maand na zijn komst, vroegen we ons hardop af: hebben we wel het goede kind gekregen?’
Evert-Jan: ‘Niet dat het allemaal vanzelf ging: die eerste periode heeft heel veel energie gekost. Tony heeft bij wijze van spreken een jaar lang bij Kitty op schoot gezeten. Maar ondertussen bloeide hij wél helemaal op.’ Kitty: ‘Tony is zo’n heerlijk kind. Ontzettend ondeugend, maar altijd vrolijk: hij wordt wakker met een glimlach en gaat met een lach weer naar bed.’
En Tony is niet de enige die opbloeit. Evert-Jan: ‘Toen Romano mij voor het eerst vertelde over zijn leven in Italië, ben ik wel even bang geweest, maar we wilden ons niet laten leiden door angst. We hebben hem het vertrouwen gegeven en dat heeft hij met beide handen aangepakt. Hij is ongelooflijk gegroeid in… ja in alles eigenlijk. Toen hij acht jaar was, kon hij niet lezen en schrijven en nu zit hij gewoon in groep acht! Hij is lief, sociaal, heeft vriendjes om mee te spelen.’

Gelukkig
De zorg voor de broertjes heeft ook Kitty en Evert-Jan zelf veranderd. Kitty: ‘Door Tony en Romano besef ik hoeveel kinderen een verdrietige start maken in hun leven. Zo’n klein kindje dat totaal onbevangen in een wiegje ligt en niemand die op kraambezoek komt, niemand die hem vasthoudt en zegt ‘Wat is-ie mooi!’. Dat idee is heel confronterend.’

Evert-Jan: ‘Naast het feit dat we anders zijn gaan nadenken over het leven, voelen we ons ook heel dankbaar voor alles wat de jongens ons geven. We waren 45 toen onze oudste kinderen, op één na, het huis uit waren. ‘Wat gaan we nu doen?’, dachten we. Vaker uit eten? Op vakantie? Het voelde een beetje leeg. En nu met Romano en Tony… we zijn er heel gelukkig mee!’.

Meer ervaringsverhalen Naar deeljethuis.nl
Timon Centraal Bureau
Bezoekadres Postadres Centraal bureau: 030 - 694 00 70
Laan van Vollenhove 3209 Postbus 462
3706 AR Zeist 3700 AL Zeist
Copyright Timon 2021 Privacy Cookies Disclaimer Webmail