Deze website maakt gebruik van cookies, daarmee voorzien we onze bezoekers van gebruiksgemak op onze website. Door te klikken op de knop akkoord, stemt u in met het gebruik van cookies. Meer weten over de verschillende cookies? Zie onze cookieverklaring. Akkoord
Menu

Corona-bingo

“De eerste zes weken gingen vlekkeloos, er was geen vuiltje aan de lucht,” vertelt pleegvader Robin (31) “Maar toen ging hij landen en ging hij los”, vult echtgenote Elles (31) aan met een lach. Begin dit jaar begon voor Elles en Robin het pleegzorgavontuur met pleegzoon David* (11).

De goedlachse dertigers leerden elkaar drie jaar geleden kennen, trouwden een jaar later en gingen daarna al snel nadenken over pleegzorg. Elles: “We zijn allebei dol op kinderen. Neefjes en nichtjes komen altijd logeren. We weten nog niet of we zelf kinderen zullen krijgen, maar we willen dit in elk geval doen. Het klaar staan voor anderen, dat ligt ons allebei wel.”

In april 2019 bezoeken Robin en Elles een informatieavond. Robin: “We waren op zoek naar betrouwbare informatie van professionals en kozen bewust voor een christelijke organisatie.” Het werd een boeiende avond. Elles: “Alinde en Mery, de pleegzorgwerkers, deden het echt heel leuk, met humor en ook realistisch. Robin: “Ze waren bijna cru eerlijk. Ook bijvoorbeeld naar mensen die het zagen als een alternatief voor adoptie. Dat gaf mij het gevoel dat ik een eerlijk verhaal kreeg.” Ter plekke besluit het stel zich in te schrijven als pleegouder. Elles: “Daarna moesten we ons levensverhaal opschrijven. Tijdens de zomervakantie in Engeland beantwoorden we samen de vragen. We spraken over ons eigen verleden en groeiden ook naar elkaar toe. Tijdens die avonden kwam veel aan de orde en elke avond sloten we af door samen te bidden.”

Na een gesprek met matcher Alinde volgen beide de DOP cursus. Nog voor het einde van de cursus krijgen ze een plaatsingsaanvraag. Bij aanvraag drie is het raak. Elles: “Op dinsdag werden we gebeld, vrijdag kwam David*(11) kennismaken. Hij stond met een grote knuffel heel timide op de stoep. Robin kon zo snel geen vervanging regelen, dus ik was alleen. Op maandag stond hij met zijn spullen op de stoep.”

Als Robin die maandag uit zijn werk komt, zit er een jongetje op de uitkijk. Robin: “Hij had mij alleen nog maar op een foto gezien en die vond hij minder leuk dan hoe ik in het echt ben.” Elles: “Ja, hij is heel openhartig. Ik had de eerste week een Tante Betsy jurkje aan. Aan het eind van de dag vroeg David: ‘loop je nou de hele dag al in je nachthemd?’ Dan bescheur je je toch! Robin: “Wij houden er wel van, om met een leuke twist, een geintje, naar het leven te kijken.”

De eerste weken gaan prima. Robin: “Het was even wennen aan het begin, maar we hadden afgesproken dat we zoveel mogelijk ons normale patroon zouden volgen. David was een vrolijk jochie, die ook geen afwijkend gedrag liet zien. Maar gaandeweg ging hij ons steeds meer uitproberen. Dan corrigeerden wij, maar hij wist niet van ophouden.” Dat ontaarde dan in hele boze buien. Elles: “Dan riep hij dat hij dood wilde, dat hij hier geen zin meer in had… Na een half uurtje afkoelen op zijn kamer gingen we dan naar boven om met hem praten. Wat is er aan de hand en hoe kan ik je helpen? Hij was gewend dat mensen boos op hem werden en dat zijn gedrag werd bestraft. Dat wij rustig bleven, daar kon hij eerst niet mee omgaan.”

Als na twee maanden pleegzorg corona uitbreekt, neemt de druk nog meer toe. Robin: “Opeens zaten we met z’n drieën thuis op elkaars lip. David is echt een slimmerd. Als hij een 9,9 haalde en niet een tien, werd hij boos. Emotioneel is hij veel jonger dan zijn 11 jaar. Dat betekent dat je voortdurend moet schakelen.” Elles: “Je ziet ook te veel in zo’n situatie. En ik ging gelijk reageren. Op een gegeven moment liep ik tegen mijn grens aan. Toen is hij ook weggelopen en 1,5 uur weg gebleven. Toen hij terugkwam had hij een bos narcissen bij zich die hij speciaal voor mij had geplukt.” David kon door de landelijke corona maatregelen zijn ouders minder vaak zien. Robin: “Dat moest via de computer. De eerste keer waren ze in een kwartier uitgepraat. Daarom had ik de volgende keer een werkvorm bedacht: een bingokaart met woorden. David mocht de woorden niet noemen, maar moest omschrijven wat hij gedaan had en zijn ouders moesten dan raden. Op die manier duurden de gesprekken wel dik een uur en je zag zijn ouders gewoon opleven.”

Inmiddels is David weer naar school, wat eerder dan de andere kinderen en met elkaar zijn ze in rustiger vaarwater gekomen. Robin: “Hij haalt soms echt het bloed onder je nagels vandaan. Maar het is bijzonder om de vooruitgang te zien. Zijn hersteltijd bij boosheid is al veel korter. Eerst duurde dat wel een dag, maar nu komt hij zelf op schoot zitten en dan praten we erover.” Elles: “’s Avonds in bed dankt hij dan voor de mooie dag. Zo’n jochie dat al zoveel heeft meegemaakt. Ja, daar doe je het voor!”

*In het kader van privacy is David een gefingeerde naam.

Tekst: Inge-Mirjam Bosveld

Meer ervaringsverhalen Naar deeljethuis.nl
Timon Centraal Bureau
Bezoekadres Postadres Centraal bureau: 030 - 694 00 70
Laan van Vollenhove 3209 Postbus 462
3706 AR Zeist 3700 AL Zeist
Copyright Timon 2020 Privacy Cookies Disclaimer Webmail