Deze website maakt gebruik van cookies, daarmee voorzien we onze bezoekers van gebruiksgemak op onze website. Door te klikken op de knop akkoord, stemt u in met het gebruik van cookies. Meer weten over de verschillende cookies? Zie onze cookieverklaring. Akkoord
Menu

Goed genoeg

Haar naam klinkt niet meer in ons huis. Ze staat niet op de nieuwe gebedslijst. Er is nu een ander meisje, een andere naam, andere gebeden.

Vorig jaar heeft ze drie maanden met haar naam onder ons geleefd. We hebben haar nooit ontmoet. Ik heb geen idee hoe ze eruit ziet. Maar ik weet haar naam natuurlijk nog.

Voor de vakantie werden we gebeld. Pleegzorg zocht een adres voor een meisje van een jaar of elf. Ze dachten dat dit meisje wel in ons gezin zou passen. En nadat we een paar keer waren gevraagd voor een peuter (wat echt níet in ons gezin paste), dachten wij dat ook. Het was een spannend verhaal, maar we gingen langzaam wennen aan het idee dat zij het misschien zou zijn. Het pleegkind waar we al jaren op wachtten.

We gingen op vakantie met het idee van een laatste vakantie samen. Na de vakantie zou ze waarschijnlijk bij ons komen wonen. Het was een soort afscheidsvakantie. Een heerlijke tijd van wandelen, zwemmen, luieren. En af en toe onszelf en de kinderen eraan herinneren: straks zijn we met zes. Een vakantie vol verwachting.

En toen was het opeens over. Na de vakantie bleek dat haar ouders ons gezin niet het goede gezin vonden. Dat er een ander gezin gevonden was. Verhuizen ging ze inderdaad; maar niet naar ons. September en oktober gaapten ons leeg aan. Het zolderkamertje bleef ongebruikt.

Het voelde raar. En ook wel een beetje pijnlijk. Waren we niet goed genoeg? Alleen maar omdat we ons geloof anders uiten? Het voelde afgewezen. En dat voelt niet fijn. Maar toen draaide ik het om. Stel… dat mijn kinderen niet bij me zouden kunnen wonen. Zou dan een ander gezin zomaar goed genoeg zijn? Zou ik dan niet aarde afzoeken en hemel bewegen voor een gezin dat paste bij mijn eigen sfeer en geloof? Gelukkig maar, dat er voor dit meisje een gezin werd gevonden dat misschien nóg beter paste dan ons gezin.

Voor ons duurde het nog maanden. Maanden van verschillende telefoontjes. Maanden van wachten. Maar toen ging het opeens erg snel. Binnen drie weken was ze er. Onze pleegdochter! Zij was het, en we hebben op haar gewacht.

Janneke Burger-Niemeijer is theoloog, (pleeg)moeder en werkt bij het vrouwenlabel Sestra. Op www.deeljethuis.nl schrijft ze maandelijks een blog over haar ervaringen als pleegouder bij Timon.

Meer ervaringsverhalen Naar deeljethuis.nl
Timon Centraal Bureau
Bezoekadres Postadres Centraal bureau: 030 - 694 00 70
Laan van Vollenhove 3209 Postbus 462
3706 AR Zeist 3700 AL Zeist
Copyright Timon 2019 Privacy Cookies Disclaimer Webmail