Deze website maakt gebruik van cookies, daarmee voorzien we onze bezoekers van gebruiksgemak op onze website. Door te klikken op de knop akkoord, stemt u in met het gebruik van cookies. Meer weten over de verschillende cookies? Zie onze cookieverklaring. Akkoord
Menu

Niet meer missen!

“Ik wilde altijd al graag voor veel kinderen zorgen”, vertelt pleegmoeder Linda (45). Zelfs in hun verkeringstijd schrijft ze dat al aan echtgenoot Martin (49). En dan het liefst wonen in een groot huis met dieren erbij. Anno 2020 woont het echtpaar in het buitengebied met hun vier zoons en twee pleegkinderen. Een uitgebreide dierschare maakt het plaatje compleet.

Martin en Linda doen vier jaar geleden een pleegzorgcursus bij het Leger des Heils, maar besluiten daarna de horizon te verbreden naar Timon. Linda: “Ik had altijd in mijn hoofd dat we pleegzorg zouden doen als de kinderen wat groter waren.” Martin: “Er kwamen wel altijd veel kinderen bij ons over de vloer. Soms ook om een tijdje te logeren. We waren netwerkgezin en deden vakantieopvang. Zo groeide bij mij ook stapsgewijs de wens om pleegouder te zijn, het werd concreter.”

Dwang
Vlak voor de zomer van 2017 verwelkomen zij Sammy* van 3,5 in hun gezin. Linda: “Onze jongste was inmiddels negen. Wat ons betreft paste het perfect. Het was een moeilijk jongetje, werd ons ook verteld. Sammy had al in drie gezinnen gezeten. In eerste instantie zou hij voor een maand blijven, een crisisplaatsing.”

Het echtpaar zal nooit vergeten hoe die eerste tijd verliep. Linda: “De eerste drie kwartier dat hij in huis was, liep hij rond en drukte overal op lichtknopjes, deed deuren open en kranen los. Ik geloof dat hij wel 25 keer de wc doorgetrokken heeft. Er zat zoveel onrust in hem.” Martin: “Hij kon niet praten, niet met een vork eten. Hij had veel last van dwangdingen. Dat was zijn manier om grip te krijgen. Hij was ook niet gehecht. Na een paar dagen keek hij me pas voor het eerst aan." Linda: “Je kon hem totaal niet alleen laten. Hij kon ook niet zelf spelen. Dat was in het begin wel heel vermoeiend. Ook omdat Sammy nog geen dagbesteding had.”

Linda is opgeleid als sociaalpedagogisch hulpverlener (SPH) en werkte ook in de kinderpsychiatrie. Dat en de ervaring met hun eigen kinderen helpt haar en Martin bij het bepalen van welk gedrag wel en niet normaal is. Toch zijn de eerste maanden pittig. Gelukkig kan Sammy na de zomer terecht bij een medisch kinderdagverblijf. Linda: “Thuis leerde ik hem zelf spelen door een timer te zetten. Eerst een kwartier zelf spelen. Dat ging al steeds beter. In die zomer lukte het ook hem zindelijk te krijgen. Vervolgens leerde hij ook veel op het kinderdagverblijf. Ook zijn fantasie-ontwikkeling ging daar echt vooruit. Het ging zelfs zo goed dat hij na een jaar naar het speciaal onderwijs kon.”

Linda en Martin hebben hun kinderen nadrukkelijk betrokken toen ze pleeggezin werden. Martin: “De jongens vonden het idee wel prima. Het is heel leuk om te zien hoeveel hier thuis geleerd wordt, bijvoorbeeld aan tafel. Dat zij met elkaar met hem ook dingen kunnen regelen. Sammy leert zoveel van hen gewoon tijdens het spelen, bijvoorbeeld als ze voetballen. Van zijn grote broers heeft hij salto’s op de trampoline geleerd. Ze willen hem ook echt niet meer missen.”

Corona
Half maart gooide de coronacrisis roet door het eten. Linda: “Het was best een schok, omdat onze jongens ook thuis kwamen te zitten. We kregen huiswerkpakketten van school en gelukkig zitten Sammy en onze pleegdochter ongeveer op hetzelfde niveau. Ze konden dus ook elkaars werkbladen doen. Maar samenwerken ging niet. Dus werkte ik om beurten met hen in de huiskamer. Dan moest de ander op z’n kamer werken. Het was echt wel een beetje zoeken. Gelukkig was het prachtig weer en konden ze veel buitenspelen. Ik wilde vooral ook zorgen dat het een beetje gezellig bleef. Toch merk je wel aan de kinderen dat ze sneller van slag zijn en makkelijker huilen. Ze missen de vaste structuur van school. Dus het is fijn dat die weer gaan beginnen.”

Meegeven
Linda en Martin zijn blij dat ze inmiddels al drie jaar veel kunnen meegegeven aan Sammy. Martin: “Je kunt een heleboel dingen doen die van betekenis zijn. Dat kan soms ook heel groots worden. Maar dit kun je in het gewone leven doen.” Linda: “Een kind de warmte van een gezin bieden: dat geeft zoveel voldoening. Als je ziet dat een kind zoveel leert. Het is echt verrijkend, voor ons en ook voor onze jongens.”

*In het kader van privacy is Sammy een gefingeerde naam.

Tekst: Inge-Mirjam Bosveld

Meer ervaringsverhalen Naar deeljethuis.nl
Timon Centraal Bureau
Bezoekadres Postadres Centraal bureau: 030 - 694 00 70
Laan van Vollenhove 3209 Postbus 462
3706 AR Zeist 3700 AL Zeist
Copyright Timon 2020 Privacy Cookies Disclaimer Webmail