Menu

‘We hadden ons geen betere pleegouders kunnen wensen’

“Het is geen falen als je je kinderen naar een deeltijdpleeggezin doet.” Elise* zegt het heel beslist. Samen met haar man Bart* heeft ze drie dochters: Linde* (8), Esther* (6) en Saar* (bijna 2). Sinds 1,5 jaar gaan de twee oudste meisje drie dagen per week naar een pleeggezin “omdat er rust in het gezin nodig was”.

Bart en Elise willen eerlijk hun verhaal vertellen, zodat andere ouders die worstelen “sneller hulp zoeken”. Acht jaar geleden wordt hun oudste dochter Linde geboren. Bart: “Eigenlijk ging het in het begin gelijk al moeizaam. Elise had een postnatale depressie waarvan wij niet wisten dat ze dat had. Vanaf de geboorte ging ze heel veel weg en ze liet Linde bij mij thuis. Het eerste jaar heb ik Linde voornamelijk alleen opgevoed.” Elise: “Iedereen heeft het altijd over een roze wolk, maar die heb ik niet gehad. Nadat ze geboren was, deed ik gewoon mijn ding, zoals ik daarvoor ook deed. Ik voelde helemaal geen band met Linde. Daar heb ik me heel lang schuldig over gevoeld.”

Na een half jaar trekt Elises moeder aan de bel. “Mijn moeder dacht, dit gaat niet goed en nam me mee naar de huisarts. Ik was ook depressief. De huisarts zei dat het een postnatale depressie was en stuurde me door. Toen ben ik in therapie gegaan.”

Een moeilijke periode
Na twee jaar raakt Elise opnieuw zwanger. Dit keer voelt het anders voor haar. “Bij Esther had ik wel een roze wolk.” Bart: “Het Centrum voor Jeugd en Gezin liep al wel een tijdje mee, omdat Elise ook anorexia had gekregen. We werden al een beetje onder toezicht gehouden. Linde heeft ook gedragsproblemen. Ze heeft woedeaanvallen. Iedere dag is het een groot drama met naar school gaan, met aankleden en met eten. Voor Elise was dat heel zwaar.”

Elise: “Linde kan ook fysiek worden naar mij toe. Dan ben ik haar niet meer de baas. Dan gaat ze slaan en schoppen. Ik voelde me een slechte moeder dat ik haar niet aankon.”

Bart: “Daarom kregen we thuisbegeleiding. Twee keer in de week kwam er een maatschappelijk werker langs. Achteraf gezien hebben we daar veel aan gehad.” Elise: “Ik heb onder andere videohome-training gehad. In het begin dacht ik, wat is dit voor onzin, maar het heeft wel geholpen. Om strenger te zijn voor de kinderen, maar wel respectvol.”

Geen keus
Als Elise na de bevalling van haar derde dochter toch weer een postnatale depressie krijgt, grijpt het wijkteam in. Bart: “Ze wilden dat er meer rust kwam in huis voor de kinderen. Als we nog een beetje zeggenschap wilde houden, dan moesten de meisjes in een deeltijd pleeggezin. Anders zouden we onder toezicht komen te staan door een jeugdbeschermer.”

Bart vindt het erg moeilijk om de pleegzorg te accepteren. “Met tegenzin ben ik erin meegegaan. Ik werk 50 uur in de week en dan kom ik thuis en zijn ze er niet. Daar had ik heel veel moeite mee. Terwijl er met mij niks aan de hand was. Linde luistert naar mij ook wat beter. Ik denk dat dit komt doordat ik in het begin veel voor haar gezorgd heb waardoor ik een goede band met haar heb kunnen opbouwen.”

Elise is wel direct positiever. “Ik vond het wel spannend, maar ik was wel blij dat ik dan twee dagen voor mezelf had. Dan kon ik werken aan mijn eigen problemen en had ik alleen Saar thuis. In de dagen dat de kinderen er niet waren, kon ik gesprekken hebben met de psychiater.”

Bart: “We zijn eerst op bezoek geweest om kennis te maken met de pleegouders Paul* en Lydia*. Ik vond gelijk wel dat het nette, aardige mensen waren. De meisjes vonden het vooral leuk, voor hen voelde het als een logeerpartijtje.”

Elise: “Ik vond het ook heel spannend om mijn kinderen achter te laten, maar Paul en Lydia waren heel begripvol en lief.”

Inmiddels is Bart “180 graden gedraaid”, zoals hij zelf zegt. Dat duurde wel een half jaar. “De eerste keer dat we ze brachten om te slapen, heb ik echt moeten janken. Het voelt alsof je gescheiden bent, maar dan van je kinderen. Na een tijdje ontdekte ik dat het voor de kinderen en Elise beter was. Dus met een grote deuk in mijn ego moest ik wel toegeven dat het voor het gezin beter was. Samen zijn we ook nader tot elkaar gekomen. Het heeft rust gebracht.” Elise: “Deeltijdpleegzorg kan helpend zijn.”

Loterij
Met pleegzorgbegeleider Nicole en met andere betrokken hulpverlening wordt elke zes maanden gekeken of de pleegzorg verlengd wordt. Bart: “Hoe het thuis gaat met de meisjes verschilt nog een beetje per week. Voorlopig gaat de pleegzorg nog wel door.” Elise: “Linde komt nu om de week een nachtje eerder naar huis. Dan heb ik tijd om aan mijn band met haar te werken. Ik vind het fijn om die momentjes met Linde te hebben en ik hoop dat onze band daardoor hechter wordt.”

Het contact met pleegouders Paul en Lydia is goed. Bart: “Qua pleegouders hebben wij de loterij gewonnen. We hadden ons geen betere pleegouders kunnen wensen. Het zijn sociale mensen en ze zijn aardig, beleefd, meelevend: ik kan wel honderd dingen noemen. Als ik de kinderen breng, dan drinken we samen koffie. Over de kinderen overleggen we in grote lijnen. Linde heeft daar ook wel eens een bui. Dan vragen ze aan ons hoe ze daar het beste mee kunnen omgaan. Een tijdje geleden hebben we ook samen Lindes verjaardagfeestje georganiseerd bij hen in de tuin.” Elise: “De band is gewoon goed.”

Wat wensen jullie voor de toekomst?

Bart: “In de toekomst hoop ik dat de kinderen weer helemaal thuis zijn. Alleen hebben wij geen sociaal vangnet van vrienden of familie. Ik vind het fijn dat Paul en Lydia de meisjes graag zien. Ze bouwen een band met hen op en zo hebben we toch een vangnet. Elise: “Ik hoop ook dat de meisjes weer de hele week bij ons zijn, maar dat Paul en Lydia in hun leven blijven.”

*Vanwege privacy redenen zijn alle namen in dit artikel gefingeerd.

Tekst: Inge-Mirjam Bosveld

Meer ervaringsverhalen Naar deeljethuis.nl
Timon Centraal Bureau
Bezoekadres Postadres Centraal bureau: 030 - 694 00 70
Laan van Vollenhove 3209 Postbus 462
3706 AR Zeist 3700 AL Zeist
Copyright Timon 2022 Privacy Cookies Disclaimer Webmail