Menu

"Ze mocht leren écht kind te zijn"

Na de geboorte van hun dochter blijven de kamers in het huis van Albert en Sandra Bechthum leeg terwijl in hun hart nog ruimte genoeg is. Albert en Sandra vertellen: “Toen begon de vraag te leven op welke manier we onze wens en iets voor een ander betekenen met elkaar konden verbinden. Daar kwam pleegzorg om de hoek kijken.”

“Het ging niet van de ene op de andere dag”, benadrukt Sandra. “De infoavonden waren niet om de hoek, dus we schoven het een tijd voor ons uit. Toen kwam er een informatieavond in de buurt, we konden er niet langer omheen. We hoorden die avond over de nood en wachtlijsten in pleegzorg. Het was het eerlijke verhaal. De situatie en de ervaringsverhalen van pleegouders zette onze harten echt open.” Albert: “Ik steunde mijn vrouw, toch vond ik de keuze pleegouder te worden best lastig. ‘Kunnen we dit wel?’ vroeg ik af. Pleegzorg was nooit iets waar ik over na had hoeven denken. Ik had er een bepaald beeld bij. Dat beeld werd tijdens de pleegzorgavonden bijgeschaafd en ik merkte dat dit Gods weg mocht zijn in ons leven.” Ze meldden zich aan en doorliepen het proces tot pleegouders.

Kind zijn
Na een aantal pleegzorgplaatsingen kwam in april 2021 de toen tienjarige Sabina bij familie Bechthum wonen. Tot die tijd woonde Sabina met haar zusje Mia bij een ander pleeggezin. Sandra: “Dat ging helaas niet goed. Sabina bekommerde zich als een moeder over haar zusje en dat stond haar ontwikkeling in de weg.”

"Ze kwam bij ons als een verlegen meisje. Het zorgen voor de ander zat er enorm in. Ze stond boven mijn pannen te kijken of ik wel kon koken. En ze bleef heel dicht bij mij in de buurt. Dat was logisch, want dat was ze allemaal gewend van thuis waar ze zorgde voor haar moeder en zusje. Het was lastig voor haar dat los te laten.” Albert: “Ze was zo volwassen toen ze hier kwam, ze mocht écht kind leren zijn.” Sandra: “Dat proces van écht kind zijn, zien we terug in het spelen. We moeten haar vaak motiveren iets te ondernemen, anders gaat ze afwachtend op de bank zitten.”

Albert: “Sabina heeft zich snel aangepast aan de nieuwe situatie. We zagen dat ze blij was met haar nieuwe plek binnen ons gezin. En wat hielp was dat ze in haar omgeving kon blijven. Zo bleef ze in de buurt van haar vriendinnetjes en kon ze op dezelfde school blijven.”

Zusjes
Mia woont een dorpje verderop in een pleeggezin. Albert: “Inmiddels fietst Sabina er zelf naartoe, blijft ze daar weleens eten of logeren. We zien dat Sabina haar zusje nu op een gezonde manier los kan laten en dat ze een fijn contact hebben. Dat is heel fijn!” Het contact tussen de pleeggezinnen is goed.

Moeder is uit beeld. Sandra: “We weten niet waar ze is. Tot verdriet van Sabina. Dat komt soms zomaar naar boven. Inmiddels benoemt ze het beter: ‘Ik dacht even aan mama en ik voel mij niet lekker.’ Dan bladeren we bijvoorbeeld door een fotoboekje dat we van haar moeder hebben, dat geeft wat houvast. Het contact met vader is gelukkig goed en samen met het pleeggezin van Mia wisselen we de bezoeken met hem af.

Dochter Marinda (15) vindt het allemaal niet zo bijzonder. “We zijn gewoon een gezin. Er is ook wel eens ruzie zoals bij ‘gewone’ broers en zussen. Sandra: “En Sabina kijkt wel tegen jou op als grote zus.” Marinda glimlacht: “Pas vertelde ze mij over vroeger en over haar herinneringen. Toen ik haar naar bed bracht zei ze: ‘Ik heb geen geheimen voor jou’, dat vind ik wel mooi.”

Perfect
Sandra: “Wij zijn geen perfect gezin. Ik weet het net als een ander soms ook even niet. Een netwerk is onmisbaar. Af en toe gaan de pleegkinderen een weekendje naar een weekendpleeggezin. Dan kunnen wij even opladen. Er is dan meer ruimte voor diepgaande gesprekken met Marinda en de pleegkinderen komen daarna met verhalen thuis. Het is eigenlijk leuk en goed voor iedereen.”

Sandra: “Als je twijfelt pleegouder te worden dan zou ik zeggen: ga eens naar een infoavond en lees wat meer over pleegzorg. Mensen hebben vaak bewondering voor ons, daar word ik verlegen van. Wij zijn echt geen bijzondere mensen, het is een taak die aan ons is gegeven en wij gingen er gewoon voor.”

Meer ervaringsverhalen Naar deeljethuis.nl
Timon Centraal Bureau
Bezoekadres Postadres Centraal bureau: 030 - 694 00 70
Laan van Vollenhove 3209 Postbus 462
3706 AR Zeist 3700 AL Zeist
Copyright Timon 2022 Privacy Cookies Disclaimer Webmail