Deze website maakt gebruik van cookies, daarmee voorzien we onze bezoekers van gebruiksgemak op onze website. Door te klikken op de knop akkoord, stemt u in met het gebruik van cookies. Meer weten over de verschillende cookies? Zie onze cookieverklaring. Akkoord
Menu

Het verhaal van omwoner Annemie

‘Jij bent mijn voorbeeld’

‘Juist in de individuele samenleving vind ik het mooi dat je omkijkt naar elkaar.’, vertelt Annemie. Samen met haar man André is ze omwoner bij Timon. Ze wonen op een locatie in Utrecht waar jonge moeders zelfstandig wonen met ambulante begeleiding.

Zes weken voor ze trouwden namen André en Annemie een kijkje in het Utrechtse pand dat de nieuwe locatie voor jonge moeders zou worden. André werkte destijds bij Timon en hoorde via een collega over de nieuwe locatie. ‘We waren al een tijdje op zoek naar een huisje waar we na onze bruiloft konden intrekken.’ Toen ze besloten het aanbod aan te nemen, hadden ze nog twee weken de tijd om hun nieuwe plekje bewoonbaar te maken. Nadat ze er een maand woonden kwam de eerste moeder. ‘We zijn er een beetje ingerold doordat dit zo op ons pad kwam, maar uiteindelijk wilden we niets liever. We ervaren dit echt als leiding en zorg van onze Vader.’

André past zijn vakkennis over de jeugdzorg nu toe als Jeugdconsulent in Amsterdam en Annemie werkt als Wijkverpleegkundige met mensen met psychiatrische problemen en/of verslavingsproblematiek. Ze werken dus allebei in het sociale domein. Annemie: ‘Thuis zijn we geen professionals, maar een goede buur. Dat is wel anders! Omwoner zijn zie ik niet als mijn werk of iets wat er dan nog bij hoort, maar als een waardevolle en mooie vorm van samenleven.’ Volgens Annemie kan iedereen die tijd wil vrijmaken en wil omzien naar een ander omwoner zijn. ‘Uiteindelijk draait het niet alleen om jezelf, maar ook om de ander. Dat vind ik het mooiste: elkaar zien, elkaar helpen. Dat biedt ook een stuk gezelligheid!’

Het contact verschilt

Wat het inhoudt om omwoner te zijn, is afhankelijk van de vraag van de jonge moeders. Annemie: ‘De ene moeder heeft meer behoefte aan contact met ons dan de andere. We willen graag beschikbaar zijn en ons niet aan hen opdringen.’ In het huis is ruimte voor twee jonge moeders. Er woont op dit moment één moeder. Zij is al heel zelfstandig. Annemie: ‘We hebben wel regelmatig even appcontact of we spreken elkaar op de gang. De jonge moeder vraagt niet veel, maar ze vertelde ons laatst wel hoe blij ze was dat we weer terug waren van vakantie. Ze had die week wat vreemde geluiden gehoord bij de deur en had een aantal keren gecheckt of de deur wel goed op slot zat. Dat er dan nog meer mensen in huis wonen geeft haar een veilig gevoel.

Bij andere moeders was de relatie hechter. Zo was het contact veel intensiever met Esther, een jonge moeder van Afrikaanse afkomst die recent verhuisd is. Ze is 23 jaar en zwanger van haar vierde kindje. Annemie: ‘Om Esther te ontlasten, haalde ik de kinderen uit school als het regende. Dan bakten we cup cakes of deed ik spelletjes met hen. Daarnaast ruimde ik regelmatig op, maakte ik schoon of hielp ik Esther met het vertalen van brieven. Ook nam ik haar een tijdje mee naar de kerk. De kinderen mochten mee naar de kinderdienst en gingen zelfs mee op het kamp van de kerk.’

‘Wat is cultuur en wat is niet meer normaal?’

Af en toe had Esther een flinke verbale ruzie met haar vriend. ‘Dat was soms zoeken: wat is cultuur en wat is niet meer normaal?’ Eén keer werd het te gek en moesten André en Annemie ’s nachts tussenbeide komen. Verder heeft het stel niet veel heftige situaties meegemaakt met de jonge moeders. Annemie: ‘Moeders zijn mensen die voor hun kinderen willen zorgen, die komen niet pas drie uur ’s nachts thuis, zoals jongeren dat kunnen doen.’

Rots in de branding

Als Annemie de vraag krijgt wat zij betekent voor de jonge moeders, zegt ze aarzelend maar toch beslist: ‘Een rots in de branding.’ Toen Esther zwanger was van haar derde kind was het even zo spannend dat ze onverwacht met de ambulance naar het ziekenhuis moest. Toen ze op de brancard lag zei ze: ‘Ik vertrouw mijn kinderen aan je toe en ik weet dat ze bij jou veilig zijn.’ Annemie: ‘Dat vertrouwen moet je wel opbouwen hoor.’

Voorbeeld

‘Wat me geraakt heeft is dat Esther vertelde dat ze haar ouders zo miste.’ De ouders van Annemie komen regelmatig over de vloer. ‘Esther ziet dan wat voor relatie ik met mijn ouders heb en dat kan best confronterend zijn. In tranen deelde ze dat ze aan haar eigen ouders niet eens kan vertellen dat ze kinderen heeft. Je kunt dan naar haar luisteren en haar troosten.’ Terwijl ze van dezelfde leeftijd zijn leven Esther en Annemie in zo’n verschillende wereld. Annemie: ‘’Ze zegt: ‘Jij bent mijn voorbeeld’, maar dan zeg ik dat zij ook een prachtig leven heeft met mooie kinderen. Het is niet zo dat mijn leven perfect is.’’

Om privacyredenen is de naam ‘Esther’ gefingeerd.

Meer ervaringsverhalen
Meer weten?

Stuur een mail met je vraag naar:
E vrijwilligers@timon.nl
T 030 694 00 70

Regio Utrecht
Nieske Heutink (Houten, Utrecht, Ede, Bennekom, Bunnik, Nieuwegein)
Femke van Benthem (Woerden, Zeist)

Regio Amsterdam
Femke van Benthem

Regio Rotterdam
Carla Verkroost

Regio Noord
Vacant (Zwolle, Kampen, Apeldoorn, Lelystad)

Timon Centraal Bureau
Bezoekadres Postadres Centraal bureau: 030 - 694 00 70
Laan van Vollenhove 3209 Postbus 462
3706 AR Zeist 3700 AL Zeist
Copyright Timon 2019 Privacy Cookies Disclaimer Webmail