Menu

Taarten en vriendschap - het verhaal van Emma en Dana

‘Het is gewoon fijn dat je iemand kunt vertellen hoe je je voelt of waar je tegenaan loopt zonder dat het meteen ergens in een systeem wordt gezet of tegen de buurvrouw wordt doorverteld’, verteld Dana. ‘Ik kan alles met haar bespreken en ik voel daarbij altijd een stuk begrip vanuit haar. Haar kamer is als een veilig plekje in dit huis. Maar die vieze droge taart mag je achterwege laten’, grapt ze erachteraan. Het is al snel duidelijk dat er in de woonkamer van Emma heel wat afgelachen wordt.

Emma (29) is sinds de opening van Timon-locatie Noa Amsterdam in juli 2019 omwonend vrijwilliger. Dana (21) is ook bewoonster van het eerste uur. Ze heeft een zoontje van tweeënhalf. Haar thuissituatie was al erg moeilijk, maar werd door de komst van haar zoontje helemaal onhoudbaar. Ze kwam terecht in een blijf-van-mijn-lijfhuis en na wat omzwervingen werd haar uiteindelijk een plekje aangeboden bij Noa Amsterdam. Dakloze moeders tussen de 18-40 jaar vinden hier met hun kind een thuis.

Het ontstaan van de vriendschap
Hoe het eerste contact tussen de twee verliep weten ze allebei niet zo goed meer. Wel weten ze nog hoe ze vrij in het begin samen een taart gingen bakken. ‘Dat was echt een fiasco!’, roept Dana. Emma licht de situatie snel toe: ‘Ik had gehoord dat Dana enige tijd een bakkersopleiding had gevolgd, dus vroeg ik haar om samen met mij een taart te bakken voor de babyshower van een bewoonster. Ik werk notabene zelf bij een bakker dus dat moest wel goed komen. Niet dus.’

Het ijs was in ieder geval gebroken. ‘In de beginfase was ik nogal rebels en had ik veel ups en downs, dus was soms ook het contact wat minder. Maar toen ik wat minder in de groep lag, begon ik steeds meer naar Emma toe te trekken. We aten geregeld samen en onze gesprekken begonnen ook steeds meer de diepte in te gaan. Ik merkte dat de dingen die ik haar vertelde niet bij de begeleiding terechtkwamen. Door zulke kleine dingetjes begon ik haar steeds meer te vertrouwen.'

‘Dat is nu juist het fijne aan omwoner zijn’, vult Emma aan. ‘Ik heb geen lijst met doelen die gehaald moeten worden. Ik mag een luisterend oor bieden en er voor de bewoners zijn. Dat wekt op den duur vertrouwen.’

Omwoner zijn
De relaties met bewoners maken het erg waardevol voor Emma om omwoner te zijn. Een van haar mooiste ervaringen was aanwezig zijn bij de bevalling van een bewoonster. ‘Het was zo bijzonder om mee te maken en het voelt haast alsof ik tante ben geworden. Inmiddels is ze verhuisd, maar we zien elkaar nog steeds regelmatig.

Omwoner zijn verruimt mijn blik en geeft me meer begrip voor mensen in moeilijke situaties. Er wonen hier stuk voor stuk echt hele sterke vrouwen die het voor een groot deel alleen doen. 24/7 met een of meerdere kinderen is al pittig, maar dan heb je daarnaast nog je traject, financiële problemen, werk, opleiding, trauma’s... Af en toe denk ik echt, ik weet niet hoe ze het doen, maar ze staan elke dag op en ze flikken het gewoon weer. Daar heb ik zoveel respect voor en dat inspireert mij ook weer.’

Groei
Dat het traject niet altijd even makkelijk is kan Dana beamen. In het begin zocht ze constant de grenzen op, maar gaandeweg begon ze in te zien dat ze zichzelf hiermee in de weg stond. Ze zag hoe anderen uitstroomden naar een zelfstandige woning, maar zelf bleef ze voor haar gevoel stil staan. Haar begeleider liet ook weten weinig voor haar te kunnen betekenen zolang ze er zelf met de pet naar gooide. Toen besloot ze het roer om te gooien en verantwoordelijkheid over haar leven te nemen. Ze is nu vastbesloten om de negatieve patronen in haar leven te doorbreken. Inmiddels is ze weer gestart met een opleiding en richt ze zich volledig op haar persoonlijke processen. ‘Het is heel fijn dat je daar de kans voor krijgt hier. Je krijgt namelijk ontzettend snel de hulp die je nodig hebt.’

Toekomst
Op de vraag hoe ze de toekomst voor zich zien antwoordt Dana meteen: ‘Emma blijft de komende veertig jaar nog omwoner!’ Veertig jaar is misschien wat te enthousiast, maar voorlopig blijft Emma nog omwoner en blijft ze zich inzetten om van Noa een thuis te maken voor vrouwen met hun kind(eren). Ze hoopt door haar relaties heen ook hoop te kunnen bieden. ‘Juist in moeilijke momenten heb ik heel veel steun aan Jezus gehad en heeft hij voor mij dingen in een ander perspectief geplaatst. Dat is wat ik de meiden hier ook heel erg gun.’

Dana kan heel kort over haar toekomstplannen zijn: ’Koffers inpakken en gaan met die banaan!’ Ze hoopt binnenkort haar opleiding af te ronden, een baan te vinden als gastvrouw en zodoende op eigen benen te kunnen staan.

Meer ervaringsverhalen
Meer weten?

Stuur een mail met je vraag naar:
E vrijwilligers@timon.nl

Of bel naar één van onze vrijwilligerscoaches via:

T 030 694 00 70

Nieske Heutink: voor de locaties in
Houten, Utrecht, Bunnik, Nieuwegein, Culemborg en Woerden

Femke van Benthem: voor de locaties in
Zeist, Amsterdam

Willemijn de Jong: voor de locaties in
Zwolle, Kampen, Apeldoorn, Ede, Bennekom, Lelystad, Amersfoort

Margriet Hak: voor de locaties in
Drechtsteden, Vlaardingen

Margreet Kasbergen: voor de locaties in
Rotterdam

Timon Centraal Bureau
Bezoekadres Postadres Centraal bureau: 030 - 694 00 70
Laan van Vollenhove 3209 Postbus 462
3706 AR Zeist 3700 AL Zeist
Copyright Timon 2021 Privacy Cookies Disclaimer Webmail